Geproefd voor U: Sint (het bier)

Een maand na Sinterklaas ligt de Sint in de uitverkoopschappen. Dat wil zeggen: het bier, niet onze goedheiligman. “Weggooien is zonde”, zegt Albert Heijn. “Korting is korting”, zeg ik.
Sinds ik de leeftijd heb dat ik officieel bier mag drinken heb ik niet zo veel meer met Sinterklaas; surprises zijn iets van vroeger, kruidnoten eet ik alleen nog in september en Pietendiscussies voer ik niet. Desondanks laat ik me graag verrassen als ik dan ineens een maand later zo’n fles Sint in de schappen zie staan. Enfin, tijd voor een after-party.

Het eenvoudige etiket belooft een kruidig ‘lichtdonker’ speciaalbier van 6,3% alc vol. Een wat onspecifieke duiding, maar vooruit. Het is gebrouwen door brasserie Lefebvre, onder andere bekend van honingbier Barbãr, het hoppige Hopus (die met dat mooie glas) en de Floreffe bieren. Dat zijn in elk geval kwalitatief goede bieren, al sla ik persoonlijk de Barbãr liever over.

Sint
Naam: Sint
Brouwerij: Brasserie Lefebvre, Quenast (BE)
Type: (kruidig) Belgisch Blond
Alc. vol: 6,3%
Waar verkregen: Albert Heijn (Delft)
Hoe gedronken: Uit fles (75cl)

Uiterlijk: Koperkleurig helder, 2 vinger dikke schuimkraag, snel inzakkend tot dunne ring. Weinig tot geen koolzuur te zien
Aroma: Karamel en een broodachtige mout in de neus, anijzige danwel droppige kruidigheid, suikerig en een grassige weeïgheid.
Smaak In de smaak een sterkere karamellige droppigheid, klein plakkerig zoetje en mout. Bitterheid is ook aanwezig, neigt soms wat naar zoethout.
Mondgevoel: Dun met een bescheiden koolzuur, beetje metalig
Nasmaak: De smaak valt snel weg, het plakkerige zoetje probeert te blijven hangen maar faalt. Eigenlijk blijft er verder niets echt hangen.

Commentaar: Een niet onaangenaam, makkelijk drinkbaar bier met potentie in kruidigheid, maar ook vrij vlak. Misschien is de gedachte erachter dat het toegankelijk en niet al te moeilijk hoorde te zijn, je moet tenslotte ook nog Sinterklaas vieren. Wat dat betreft kan zo’n fles vrij zorgeloos leeg gedronken worden. Voor mij smaakt het alsof er meer te beleven zou kunnen zijn dan dat nu het geval is; het mag best wel wat meer body hebben en intensere kruidigheid.

Sint_tht.png

Wat zou er bijvoorbeeld gebeuren als je zo’n fles koopt en dan een jaartje laat rijpen in je kelder? Misschien is dat de moeite waard om uit te proberen? Om antwoord te vinden op die vraag heb ik uiteindelijk nog een fles in huis gehaald; baat het niet dan schaadt het niet met deze bonusprijzen. Eens kijken wat dat zal doen op 5 januari 2018, de volgende Sinter-afterparty!

Geproefd voor U: 6 Winterbieren om mee te beginnen (of om mee door te gaan)

Van de week liep ik de supermarkt binnen en zag ik een verschuiving in het bierassortiment. Aan de ene kant waren de herfstbokken in de aanbieding terwijl aan de andere kant de eerste winterbieren op de planken tevoorschijn kwamen. Een mooi gezicht zo naast elkaar en tevens een teken aan de wand: Het winterbierseizoen is zo langzamerhand weer begonnen.
Ook in de speciaalbierwinkels bleek dit het geval te zijn: de winterbieren stromen de schappen binnen en gaan er soms ook even hard weer uit. Tijd om dit te vieren met enkele willekeurige voorbeelden die antwoord kunnen geven op de vraag: “Wat drink je dan zoal nu dat de vorst weer aan de grond zit?”

Ik heb hiervoor zes willekeurige bieren uitgeprobeerd, elk verschillend van karakter. De eerste twee zijn gekocht bij Albert Heijn en de andere vier bij speciaalbierwinkel Flink Gegist. Laat de proefnotities je inspireren!

2016-12-05-11-36-51-2

Naam: Brand Sylvester
Brouwer: Heineken, Amsterdam (NL)
Type: Winter ale
Alc. vol.: 7,5

Uiterlijk: Robijnrood, helder, 1 vinger hoge cremewitte schuimkraag, inzakkend
Geur: Karamel, vijg, tikje grassig, kruidig, zoethout
Smaak: suiker, karamel, droog, brood\mout, kruidig, zoethout
Nasmaak: mout, suikers, bitter
Mondgevoel: Medium body, vrij prikkelende koolzuur

Commentaar: Het heeft wel iets symbolisch als de Sylvesters weer in de schappen liggen. Misschien niet het meest spannende biertje op de markt, maar stiekem ook wel weer lekker voor tussendoor. De zoethout geeft het een dorstlessende afdronk en de koolzuur maakt het ook prima geschikt voor een biertje bij het eten. Op de website van Albert Heijn wordt gerookte ham of hertenbiefstuk gesuggereerd, daar kan ik me wel iets bij voorstellen.


2016-12-04-17-15-35-3
Naam: Grolsch Winterbok
Brouwer: Grolsch, Enschede (NL)
Type: Bock
Alc. Vol.: 7,5%

Uiterlijk: Koperkleurig, helder, 1 vinger dikke witte inzakkende schuimlaag
Geur: Kaneel, vanille, kruidig, honing, pilsachtige grassigheid
Smaak: Vanille, honing en gember. Kardemom en kruidnagel volgen daarna, kaneel zit er tussenin als een soort verbindend smaakelement. Citrus op de achtergrond. Doet zeker denken aan speculaas.
Nasmaak: Geen heel lange nasmaak, alle mooie smaken vallen snel weg
Mondgevoel: Medium body, vrij koolzurig.

Commentaar: Voor 1 euro per flesje is dit een verrassend smaakvol winterbiertje voor tussendoor. Als je nog wat kruidnoten of speculaaspoppen hebt om weg te spoelen dan zou dat niet eens zo gek combineren. Of een pompoentaart..


2016-12-04-15-21-46-4
Naam: Winter Solstice Seasonal Ale
Brouwer: Anderson Valley, Boonville CA (USA)
Type: Winter Warmer
Alc. vol.: 6,9%
Hoe geschonken: Uit fles (33cl)

Uiterlijk: Amber, doorschijnend, 1v gebr wit schuimkraag, dik, inzakkend
Geur: mout, geel fruit en vanille. Speculaaskruidig, karamel, suikerstroop (melasse).
Smaak: Enerzijds smaken van (amber)mout, karamel, toffee, melasse, brood. Anderzijds tinten geel fruit (perzik, pruim), rozijntjes, vanille en iets wat doet denken aan kruiden voor pompoentaart.
Nasmaak: Moutbitters en suikers blijven lang hangen, als een soort afsluitend suikerlaagje. Niet vervelend.
Mondgevoel: Volmondig en een tikje plakkerig, zacht, fijne koolzuur

Commentaar: Fruitige, moutige amber met een aangename zachte body en lekker veel smaak. De kruidigheid geeft het een winters karakter, al valt het met 6,9% mee qua alcohol. Maakt het waarschijnlijk wel weer goed geschikt als degustief bier voor naast de hutspot (bijvoorbeeld). Enkele pairing suggeties van de website van Anderson Valley zijn oa geroosterde amandelen en pompoentaart.


2016-12-05-14-12-56-1
Naam: St Feuillien Cuvée de Noël
Brouwer: Brasserie St-Feuillien S.A, Le Roeulx (BE)
Type: Winter ale
Alc. Vol.: 9%
Hoe geschonken: Uit fles (33cl)

Uiterlijk: Rood, helder, 3v dikke creme witte schuimlaag
Geur: Drop, laurier, rood fruit, kruidig, zoet
Smaak: Droppig, karamel, fruit (zoete kers, blauwe pruim), suikerig. Peper en laurier in de kruidigheid. Alcoholisch, verwarmend. Bittertje er omheen brengt een mooie balans.
Nasmaak: Mout\brood, suiker, bitter ‘blust’ de zoete tonen
Mondgevoel: Volmondig, stroperig, fijn maar prikkelend koolzuur

Commentaar: Dit is echt een winter\kerstbier zoals je dat mag verwachten: doet lekker alcoholisch aan (alhoewel toch slechts 9%), zoet, verwarmend, kruidig. Voor na een dagje schaatsen (of klunen gezien het gebrek aan ijs momenteel) of in plaats van gluhwein. Mooi in balans, niet zó suikerig zoet zoals sommige andere kerstbieren. Ik denk wel dat ik hier een kaasplankje met Chimaykaas bij zou lusten oid. Oliebollen vast ook geen probleem.


2016-12-02-16-41-38-6
Naam: Emelisse Winter Ale
Brouwer: Emelisse, Goes (NL)
Type: Winter ale
Alc. Vol.: 10,5%
Hoe geschonken: Uit fles (33cl)

Uiterlijk: dieprood, tweeschijn, beige schuimkraag van 1 vinger hoog, zakt daarna in tot een dunne ring. Hele fijne stukjes gistresidu blijven in het glas op hun plek zweven.
Geur: Mout, karamel, kandij, donker fruit (pruim), vijg
Smaak: Karamel, fruitig, kandij, moutig, brood, bitter. Verwarmend; de alcohol zit aanvankelijk nog even verstopt, maar je voelt het zodra het door je keel glijdt.
Nasmaak: Lange nasmaak van mout en suikers, eindigend in een tikje droge bitterheid.
Mondgevoel: Lichte, fijne koolzuur. Volle body.

Commentaar: Geen heel kruidig winterbier, maar wel zoet en verwarmend. Zeker niet vervelend om rustig weg te drinken op een donkere avond. Als je ze tegen komt, probeer dan ook eens de Winterbier-variant met Engelse drop, marshmellow of (sherry) oak aged. De Engelse drop had ik enkele weken terug op en die is zeer de moeite waard.


2016-12-03-21-39-34-5
Naam: F*ck de kerstboom staat in de fik! (ook bekend als F*ck the christmastree is on fire!)
Brouwer: Brouwerij Het Uiltje, Haarlem (NL)
Type: Orange & coffee oatmeal stout
Alc. Vol.: 10%
Hoe geschonken: Uit fles (33cl)

Uiterlijk: donkerbruin (zo goed als zwart), beige schuimkraag van 1 vinger hoog, zakt daarna in.
Geur: Salmiak, zuurtje, fruitig, drop, koffie, tikje peperig
Smaak: Koffie, gebrand mout, zwart-wit, chocolade, fruitige drop (dat zal de sinaasappel wel zijn), verwarmend, alcohol, tikje peperig.
Nasmaak: Lange nasmaak van zowel de bittertoetsen als de drop
Mondgevoel: Stroperig, vol. Lichte, fijne koolzuur

Commentaar: Niet te zoet en het helpt als je van koffie houdt. Mooi bier met aangename body, voor bij het haardvuur en met een goed boek. Brandende kerstboom er naast is optioneel.


Dorstig geworden van dit artikel? Hier zijn enkele gelegenheden waar je komende tijd winterse bieren uit kan proberen:

Geproefd op het Oersoep Craft Beer Festival (10 bieren)

 OCBF_00

Afgelopen zaterdag bezocht ik het oergezellige Oersoep Craft Beer Festival in het Honigcomplex in Nijmegen. Het evenement werd dit jaar voor de tweede keer gehouden, dus gelukkig heb ik slechts één eerdere editie hoeven missen. Gelukkig, want het is een van de meest aangename bierfestivallen om te bezoeken: niet te druk, niet te rustig, voor iedereen een plaatsje in de zon of schaduw om te zitten en aandachtig je biertje te kunnen drinken. Als je wil kan je ook prima eten bij Stoom Beer & Food of bij een van de aanwezige foodtrucks (gelukkig geen zwaar rokende barbecues die je hele proefvermogen verstikken als de wind even verkeerd staat), maar ik had stevig gelucht vandaag en had zodoende genoeg aan mn bus met Pringles (naturel). De kans om bekenden tegen te komen bleek groter dan verwacht, dus geheel onbekend is dit festival niet te noemen. De keus in brouwerijen en hun bieren was dan ook niet mis dit jaar. Met namen zoals Nøgne Ø, Brew By Numbers, Wild Beer Co, Tommie Sjef Wild Ales en Oersoep zelf natuurlijk hoef je je niet te vervelen op zo’n dag, zeker als je niet bang bent voor wilde gist in je bier.

Ongetwijfeld heb ik meer dan een paar prachtige bieren niet geproefd, want zoals altijd is het drinken van bier een dynamisch proces: Hoe warm het is, waar je trek in krijgt, wat diegenen met wie je praat aanraden, hoeveel bier je al op hebt enz. Een festival is altijd een goede gelegenheid om je bewust te worden van je “biercontext”.
Zo kwam ik op het warmst van de dag aan rond een uur of 15, na twee uur zitten in de trein en een kwartiertje lopen van het station. Op zo’n moment kan je het beste beginnen met een session bier van tussen de 3 en 5%. Ik had er twee.

1) The White Hag – Little Fawn session IPA (session IPA, 4%)

Little Fawn session IPA
Eerste stop was bij The White Hag, die later op de dag nog zeer zou gaan verrassen. Dit is een session IPA zoals je hem kan verwachten: zowel een neus als mond vol met hop in de vorm van grapefruit, ananas, citrustonen. Waterige, lekker doordinkbare body met een prikkelend koolzuurtje. Veel bitter in de nasmaak. Een prima dorstlesser na een harde werkdag of als je het gewoon warm hebt, niks mis mee.

 

2) Van Moll\Oersoep – Togepi (session IPA, 3,8%)

Van Moll\Oersoep - Togepi

Dit betreft een samenwerkingsbier van Van Moll en Oersoep. In tegenstelling tot mn eerste bier was dit een IPA zoals je hem juist eigenlijk niet verwacht: Oogt troebel, bijna richting witbier (of jus d’orange, voor de alcoholvrije mensen onder ons). Ruikt ook een stuk grassiger na de vorige, minder intens in de fruitmandafdeling. Qua smaak is het voller van body dan de Little Fawn en minder fruitig. Wel is ook in dit bier de grapefruit en citrus duidelijk aanwezig. Voeg daar een beetje peperig bittertje bij en een aangenaam mousserende koolzuur en de droge afdronk die erop volgt maakt het geheel dan af. Leuk bier dit, veel te proeven en toch maar 3,8%.

Nu dat de grootste dorst gelest was werd het tijd voor iets meer alcohol. Al ronddwalende belandde ik bij de tent van De la Senne.

3) De La Senne – Bruxellensis (Belgische Ale met Brett, 6,5%)

OCBF_Bier3.pngMisschien een beetje flauw om een biertje te nemen wat ook op fles te koop is, maar ik was gewoon erg nieuwsgierig naar de Bruxellensis van De La Senne. En terecht, want hij is goed. Funky, bitter en grassig aroma. De smaak is fruitig richting kruisbes, perzik, citrus. Verder paardendeken, tikje peperig, eigenlijk heel weinig van het gebruikelijke zuur van bieren gemaakt met wilde gist. Dit alles vormt bovendien een verrassend romig, zacht bier wat prima wegdrinkt.

 

Dit smaakte naar meer en dat bracht mij naar de tent van Katjelam, de buren van Oersoep die brouwen in hetzelfde complex. Ze doen ook bepaald niet onder als het op toffe, experimentele bieren met wilde gist aankomt. Bij hun proefde ik wat voor mij één van de twee hoogtepunten van dit festival was (en helaas niet beschikbaar buiten het festival om).

 

4) Katjelam – De Leegte Tussen Twee Gedachten (sour ale, 6.5%)

Dit bier met een lange naam is een blend van gefermenteerde en barrel-aged farmhouse ales. Dat houdt in de praktijk in dat het de dorstlessende kwaliteiten heeft van een saison en de frisse zuurheid van de brett. Enorm sterk in de “koekjesdeegmelkzuurbrett”. Ik ben er nog steeds niet helemaal over uit hoe ik dat moet noemen, maar het is een van mn favoriete smaken in wild bier en dit bier zit er vol mee. Verder fruitige citrustonen, citroenig zuurtje, tikje grassig. Funky, droge afdronk en aangenaam koolzuur. Prachtig bier wat mij betreft, hier kwam ik voor.

Zo, nu wel even genoeg met al dat zuur, tijd om met een paar donkere bieren het maagzuur preventief in toom te houden. Zei je dat die stout daar lekker was? Mooizo. 

5) The White Hag – White Sow Nitro Chocolate Milk Stout (milk stout, 5,2%)

OCBF_Bier5.pngOndoorzichtig zwart en dan zo’n mooie dikke beige schuimlaag er op. Geuren van mout en chocolade komen je tegemoet en komen in de smaak nog meer tot hun recht. Gebrande mouttonen en in de afdronk nog een plakkerig zoetje. Het geheel blijft lekker lang hangen en het romige, zachte bier smeert de keel en spijsvertering. Ja, fijne stout dit.

 

6) Kompaan – Bloedbroeder 39 springbank barrel aged (imperial stout, 10%)

OCBF_Bier6.pngHad ik de Bloedbroeder van Kompaan al eens eerder op? Ik denk het wel, maar ik weet het niet meer. Maar op Springbankvaten moet het sowieso wel lekker zijn, toch? En inderdaad, dat was ie best. Een enorme whiskylucht in de neus: zoet, alcohol, jodium. In de smaak zoet, donkere mouttonen, warm alcoholisch. Frisse appeltjes door de whisky, dat vond ik dan wel weer lollig. Bitter en jodium in de lekker lange afdronk. Beetje plakkerig maar niet te veel. Prikkelend koolzuur.

 

Vanaf hier werden m’n notities korter en bondiger en reikt mn geheugen ook minder ver. Dit is onvermijdelijk naarmate de avond vordert, het hoort er bij. 

7) Nøgne Ø – Sunturnblend (barleywine, 11%)

OCBF_Bier7Op eikenhouten vaten gelagerde dark strong ale. Supersmaakvol, goed spul. Chocoladetonen, karamellig wijnachtig zoetje, geroosterde mout en donker fruit. Zachte, volle body en lange nasmaak. Beetje tussen neus en lippen door gedronken, maar zeker nog eens over doen.

 

 

8) The White Hag – Barrel Aged Heather Sour (Sour ale, 7.5%)

OCBF_Bier8

Dit is mijn tweede absolute favoriet van de avond. Mooi om naar te kijken met z’n rode, bruisende gloed, en in smaak ook weer erg sterk in de koekjesdeegafdeling. Opvallende bloemigheid (dat zal de heide dan wel zijn), tikje hout en een heerlijk roodfruitige nasmaak. Romig en drinkbaar. Geef mij maar een hele fles en ik ben een avondje zeer tevreden.

Met dat in mijn gedachten heb ik dan ook twee flesjes White Hag Beann Gulban Irish Heather Sour mee naar huis genomen, in de veronderstelling dat het op dit fijne biertje lijkt. Online lijken de meningen enigzins verdeeld dus dat doet me twijfelen of dat het geval is, maar dat zien we tegen die tijd dan wel weer.

 

9) The Wild Beer Co – Summer Blend 2016 (sour ale, 4.7%)

OCBF_Bier9.pngHa, dit keer wat meer klassieke geuzezuren in deze feestelijke blend. Funkzuur, citroenig, koolzuur, melkzuur, stro-achtige droogheid, grassige afdronk. Het was allemaal aanwezig, lekker. Ik was blij zodoende toch nog iets van The Wild Beer Co meegekregen te hebben.

 

 

10) Tommie Sjef Wild Ales – Cassis-Braam (fruit bier, %)

OCBF_Bier10.pngAls afsluiter van de avond ging ik toch nog stiekem even langs Tommie Sjef en z’n fruitige verrassingen. De cassis-braam was relatief prijzig, maar het is een tof toetjesbier. Inderdaad lekker bramig, fris en zuur. Drinkt in zekere zin weg als een Cantillon en dat is zeker een compliment.

 

 

Na een kort bezoek aan de bierwinkel van de Bierhoeder kon ik goed gemutst richting huis vertrekken. Het festival was immers bijna afgelopen en ik moest nog bier drinken. Maar dan weer gewoon op een terrasje buiten bij de kroeg. Dit festival is zeker voor herhaling vatbaar, wat mij betreft ben ik er volgend jaar weer bij! Onthoud de naam, onthoud de facebook pagina..

OCBF_Bier11

Geproefd voor U: Anderson Valley Highway 128 Blood Orange Gose

Het is lente. De bloesems bloeien, de bladeren komen aan de bomen, de vogeltjes zingen, de hommels en bijtjes zoemen. Terwijl in bierland menig Meibockfestival achter de rug is (ik was er niet bij, sorry) is mijn drinkstemming eigenlijk al naar de warmere zomerdagen aan het buigen. Dat brengt ons onder andere tot al die Gose bieren van afgelopen tijd. Gose is voor mij een nieuwe stijl om te verkennen, aansluitend op de categoriën sours en fruitbieren (hetgeen ik in combinatie groot fan van ben). Want van wat ik er van heb geproefd is dat het: Zuur, fruitig, wateriger dan wat ik gebruikelijk drink in die hoek en aangevuld met een snufje zout. Vaak zijn de bieren niet al te hoog in alcoholpercentage (rond de 4 a 5%) wat het uitstekend geschikt maakt voor in de tuin, terras of elders op een warme locatie waar ernstig behoefte is aan dorstlessende middelen. Eerder probeerde ik enkele Goses met kruisbes (Buxton Gooseberry Cove en de Magic Rock Salty Kiss), vandaag was een andere fruitsoort aan de beurt. Entree de Anderson Valley Highway 128 Blood Orange Gose

AVGose

Naam: Anderson Valley Highway 128 Blood Orange Gose
Brouwer: Anderson Valley
Stijl: Gose
Alc.Vol.: 4,2%
Afkomst: Boonville, USA

Waar verkregen: Flink Gegist, Delft
Hoe geschonken: Uit blik, 34 cl
Waar gedronken: Thuis

Volgens de verkoper van Plan B waar ik m’n de vorige Goses kocht moet ik er maar aan wennen: steeds meer speciaalbier zal in blik worden verkocht. Vooralsnog vind ik het vooral geen stijl; alsof je een mooie sjieke biefstuk uit een vlekkige kartonnen doos eet. Maar toch, bij een luchtige, lichte stijl als die van de Goses kan het ook wel weer eigenlijk. Enfin, gauw openen dan maar.

Proefnotaties (eerste indruk):

Uiterlijk:
Mistig goudgeel met fijne, bruisende koolzuurbelletjes. Dunne, witte schuimkraag, zakt snel weg tot een dunne ring. In beide glazen waarin ik het heb uitgeprobeerd bleef er uiteindelijk geen schuimlaag over, volgens mij hoort het zo (en anders beter afwassen volgende keer).
Aroma:
Sinaasappel, onmiskenbaar. Citrus, melkzuur, grassig, koriander
Mondgevoel:
Waterige, prikkelende textuur met fijne belletjes. Licht samentrekkend.
Smaak:
Aanvankelijk komt het zoutige als eerste naar voren, gevolgd door het zuur en bij het slikken de zoetzure citrustonen. Bloedsinaasappel, het blikje liegt er niet om. Fris en fruitig balanceert mooi met droog zout en romige melkzuur. Het grassige van de koriander zweemt er ook nog ergens doorheen. In de nasmaak en naar gelang het glas leger wordt wordt het zout en zuur minder overheersend en blijft de ‘koekjesdeeg’smaak van de melkzuurgisting vrij lang nahangen. Het zout lijkt als een soort laagje achter te blijven op de tong en tanden, wat zeker niet zo onaangenaam is als dat het klinkt.

Conclusie:
Ideaal bier voor een warme zomernamidddag, of voor bij bijvoorbeeld een ijsdessert (sorbet misschien wel), of in mijn geval binnen in een kamer waar net de warme avondzon op heeft geschenen. Mooie laagjes van fruit, zuur, zout (en dat vind je niet zo vaak in bier) en melkzuur gaan mooi heen en weer zonder elkaar af te troeven. Met 4,2% ook geen bier wat al te snel naar je hoofd stijgt, dus je kan er uitgebreid mee in het zonnetje zitten als dat je ding is. Gose lijkt een stijl te zijn die wel goed in mijn straatje past, leuk om dat te ontdekken.

Oesterstout & Scheermesjes

Zo’n 2.5 week geleden had ik een hoop schaaldieren besteld via Gerard van Es. Want ja, als je je wilt verdiepen in foodpairing dan kom je zowel in de wijn- als in de bierwereld de vis danwel andere zeedieren al gauw tegen. De hoofdzaak van m’n zoektocht was het vinden van Hollandse garnalen voor bij de Rodenbach, maar uiteindelijk kwam er een heel zeebanket uit, waar we de dinsdag daarop volop van hebben mogen genieten (het verslag daar van staat hier). Een van de overblijfsels die week waren twee flesjes Oesterstout en een pak Scheermessen. Nou, dat moet wel te combineren zijn, nietwaar..

Allereerst de proefnotaties van het bier zelf:

_DSC0378-1

Naam: Scheldebrouwerij Oesterstout
Brouwerij: Scheldebrouwerij
Stijl: Imperial Stout
Alc Vol.: 8,5%
Afkomst: Meer, België

Waar verkregen: Jumbo Bastiaansplein, Delft
Hoe geschonken: Uit fles, 33cl (statiegeld)
Waar gedronken: Thuis

Dit is een bier met een echt Hollandsch Zeekarakter. Ook al staat de brouwerij tegenwoordig in België, de roots van de Zeeuwse kust blijft alom vertegenwoordigd. Tijdens het brouwproces wordt de wort van dit bier over oesterschelpen gepompt, wat dit misschien wel de meest ziltige uit het arsenaal maakt. Ik zal echter de rest ook eens uitgebreid moeten proeven om dat te kunnen bevestigen danwel te ontkennen.

Proefnotaties

Uiterlijk:
Donkerroodbruin, mistig, lichte carbonatie. 1.5 Vinger beige schuimkraag wat snel afzakt tot een dunne ring.
Aroma:
Chocola, gebrande mout, rozijntjes, vanille
Mondgevoel:
Medium body, goed doordrinkbaar
Smaak:
Opvallende zilttoon in de voorhoede gedragen door een gebrande zoetige mout, tintjes chocola, plakkerig zoetje (rozijn\bruine suiker) op het eind wat in de vrij lange nasmaak blijft hangen samen met een subtiel bittertje en het zilt

Conclusie:
Een zeer prettige en goed drinkbare stout. Het gebruik van oesters tijdens de bereiding is niet alleen een gimmick; het zilt geeft het bier een mooi karakter en is daarom ook prima geschikt voor bij een maaltijd met zeedieren. Maar dat hoeft niet, je kan het ook prima los drinken natuurlijk.


En hoe werkt dat nou samen met scheermesjes? Nouja, allereerst was dit de eerste keer dat ik scheermesjes in huis had, dus eerst maar eens kijken hoe ik zo’n ding moet ontleden. Dat gaat ongeveer zo:
1) Doe doe scheermesjes ongeveer een minuut lang in kokend water of in een koekenpan met een beetje olie. Laat ze er zeker niet te lang in zitten anders wordt het vlees te taai en smaakt het niet meer zo lekker. De schelpen gaan dan open en je kan ze uit hun schulp manoeuvreren. Spoel alles daarna nog even goed af zodat er geen zand in je eten komt.
2) Gebruik voor het ontleden een mes met een scherpe punt. Als je de schelpjes zelf wilt gebruiken zorg wees dan voorzichtig dat ze niet breken. In mijn geval maakte het niet uit, had ik besloten.
3) Het spreekt redelijk voor zich wat je moet verwijderen van het beestje. De pruttige ingewanden en het kopje er af, het witte vlees wat eigenlijk al vanzelf naar buiten komt is waar het om gaat.

En dan, wat doe je er dan mee? Welnu, dit was eigenlijk mijn kliekjesavond dus ik heb er twee dingen mee uitgeprobeerd:

Ronde 1: Eiernoodles geweekt in de overgebleven vocht van de mossel-met-groenten-en-guldendraak van afgelopen dinsdag. Scheermesjes heel kort opgebakken met knoflook in de koekenpan. Was een grappige combinatie, het zoete van de mosselsap sloot goed aan bij die van de oesterstout. Zilt en hartigheid van de scheermesjes waren prima, volgens mij was het niet te taai geworden. Of misschien een klein beetje? Eens kijken hoe we dat met de overgebleven scheermesjes gaan oplossen..

Ronde 2: Scheermesjes en shii-take kort opgebakken in knoflook en daarna een uurtje laten weken in de oesterstout. Dit gaf wel een mooi effect: De scheermesjes worden zachter en neigen qua smaak meer naar mosselen. Er gaat wel wat van de hartigheid van het scheermessenvlees verloren, maar de shii-take weet dat nog best leuk te compenseren. En ja, dat gaat prima met het bier samen eigenlijk, naar mijn beleving was er niet veel uit balans.

En zo kan je leuk experimenteren op een avond. Probeer het ook eens uit, zou ik zo zeggen (en alvast eet smakelijk)!

Geproefd voor U: De Molen Wasabi Saison

Toen ik uit de bierwinkel van De Molen stapte en mn tas inpakte waarschuwde een man me al: ‘Dit bier kan je beter maar weer terug brengen, zit geen smaak of koolzuur in.’ Ik antwoordde dat dat misschien wel aan de fles gelegen zou kunnen hebben, maar ook andere mensen konden even later bevestigen dat er weinig aan zou zijn. Ook eenmaal op internet bleken de scores niet heel hoopgevend, maar toch. Toch wilde ik de novelty factor een kans geven. Erger dan Kornuit kan het toch niet zijn, immers? Toch?

_DSC0341-1

Naam: Wasabi Saison
Brouwerij: De Molen
Stijl: Saison
Alc Vol.: 6,4%
Afkomst: Bodegraven, Nederland

Waar verkregen: In de bierwinkel van De Molen
Hoe geschonken: Uit fles, 33cl (geen statiegeld)
Waar gedronken: Thuis

Proefnotaties

Uiterlijk:
Roosvicee-achtig troebel bruin, geen schuimkraag (ik vermoed niet dat het aan mn glas lag in dit geval), heel kleine belletjes carbonatie, kleine gistvlokjes op de bodem
Aroma:
Gras, doperwtjes, aardtonen tja.. eigenlijk een beetje schimmelig ofzo. Is dit bier wel goed of hoort dit als gevolg van de wasabi? Laat ik er maar van uit gaan dat het hoort.
Smaak:
Gelukkig, de smaak is minder schimmelig dan de geur. grassig, bitterkruidig, weeiig zoetje op het eind.
Mondgevoel:
Er zit bijna geen koolzuur in dit bier, zodoende dus een vrij plat mondgevoel. Waterige body.

Conclusie:
Het komt niet heel vaak voor dat ik een bier weg gooi omdat ik het niet lekker vind, maar de Wasabi Saison krijgt het voor elkaar. Na 3/4 glas had ik er de kracht niet meer voor en mocht de rest door de goot. Maargoed, ik wilde het per sé proberen, dat krijg je als je nieuwsgierig bent. Wasabi zonder de bijbehorende pit blijkt mijn ding bepaald niet te zijn, misschien zou je het nog met echte wasabi kunnen compenseren. Echter grote kans dat dat de moeite niet waard is; laat het dus maar gewoon staan als je het tegen komt.